از زمانی که به دنیا آمده ام خیلی می گذرد

قطره ای بودم که پر شور به دنبال جوی با صفایی برای زندگی

شب ها خواب دریا را می دیدم

وقتی برایشان تعریف می کردم می خندیدند و می گفتند دیگر دریایی وجود ندارد

اما من خودم خوابش را دیده بودم

خودم رنگ آبی اش را دیدم

به راه افتادم بر خلاف گفته ها که مرا از رفتن باز می داشت!

بسیار گریه کردم  مثل بسیار قطره های دیگر شب ها بیدار ماندم

دم ظهری بود قطره ای دم گوشم زمزمه کرد چشمانت برق دریا را دارد تو هم خوابش را دیده ای؟

آسمان و زمین در آن لحظه برایمان بهترین بود

نگاهش، لبخند پر از ترسش مرا آرامش داد

دلم آرام گرفت این اولین  بار بود!

او گفت با دریا حرف بزن لازم نیست به کسی راز را فاش کنی

حرف بزن تا تو را بخواند

او رفت بدون اینکه بخواهد رفت! راهش ، جویبارش از من جدا بود!

من شبها و روزها دیگر فکر دریا را نداشتم فکر آن قطره در  سرم بود و دیگر هیچ

تا زمانی که پتکی مرا به خود برگردانید! اما سخت سال ها و ماه ها دلتنگش بودم

به یادش بودم و دلیل ما شدن را می پرسیدم

اما هیچ کس جواب زیبایی نداشت

حرفهایش را به یاد آوردم

آرامش!

 

اینک ما در دریاییم ، زیباتر و بهتر از آنی است که تصور می کردیم!

ما همیشه با هم هستیم اما هنوز دنیایمان جداست و لبخند پر از ترسش مرا شب ها شب به خیر است و سکوت من او را روزت به خیر!

زیباتر از نوشته هاست و حتی گفته ها

اما مبادا کسی ناخواسته یا خواسته این دنیا را از ما بگیرد!!!!!!!!!!

که دیگر رنگ آرامش از دنیا خواهد رفت......

میلتا آبان ۸۶

 

کفشهایم کو چه کسی بود صدا زد سهراب؟

آی دریایی ها دریا شدن نزدیک است!

نوشته شده در چهارشنبه 18 اردیبهشت1387ساعت 14:23 توسط mitra| |