..بردی از یادم
دستانم را بگیر اینک به این مکان آمده ام تا در پس روزهایی که مرا فرا خوانده بودی خودم را به تو رسانم راه نزدیک نیست! من طاقتی به اندازه ی یکسال رفته را داشته ام ، مرا به این رنگ نگاه نکن، من سزاوار رنگ مهر بودم اما حال نیز می خواهم باشم دستانم را بگیر تا راحت تر بنویسم ، دیگر من باید انتظار آمدنت را بکشم زمان مرا و تو را و تمام مردم این شهر را می برد تا در لابه لای تاریخ حک شویم! می خواهم بنویسم ، مرا بیش از این به انتظار نخوان!!!! مي خواهم پرواز كنم ، تازه دارم به اين نكته مي رسم كه مادرم مي گفت تو هيچ چيزي كم نداري مي خواهم پرواز كردن را كمي بيشتر بياموزم! نفسي عميق ؛ و بعد پرواز................ فكر نمي كنم كار سختي باشد ، اگر سخت بود پروانه ها با اين كوچكي شان نميتوانستند! اما با اين همه نمي دانم چرا به وقت كودكي هر گاه پروانه اي را دنبال ميكردم نا گاه از من دور مي شد و دست من بيش از قدم به آن نمي رسيد!!!!!!!! سر خود را مزن اين گونه به سنگ دل ديوانه تنها دل تنگ منشين در پس اين بهت گران ، مدران جامه ي جان را مدران مكن اي خسته در اين بغض درنگ دل ديوانه تنها دل تنگ پيش اين سنگدلان قدر دل و سنگ يكي است قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يكي است ديدي آن را كه تو خواندي به جهان يار ترين سينه را ساختي از عشقش سر شارترين آنكه مي گفت منم بهر تو غمخوارترين چه دل آزارترين شد ، چه دل آزارترين نه همين سردي و بيگانگي از حد گذراند نه همين در غمت اين گونه نشاند با تو چون دشمن دارد سر جنگ دل ديوانه تنها دل تنگ ناله از درد مكن آتشي را كز در آن زيسته اي سرد مكن با غمش باز بمان سرخ رو باش از اين عشق و سر افراز بمان راه عشق است كه همواره شود از خون رنگ دل ديوانه تنها دل تنگ فريدون مشيري بدان كه هر كجا روي ، هر سان كه زيست كني ، از يادمان نمي روي! دیشب تا صبح باران می بارید من با تمام وجود نفس کشیدم تا بوی باران را حس کنم! هر چه تقلا کردم نشد نیمه های شب به خواب رفتم و صبح با صدای رعد بیدار شدم ، ترسیدم کمی نگاه کردم جای پای باران را دیدم! و امروز صبح بوی باران تا عمق تنم نفوذ کرده بود! هنوز می ترسم صبحی از خواب برخیزم و زیر پاهایم را خالی حس کنم! گاه به آدمیان می نگرم ، همه هنوز نفس می کشند اما خود زنده بودن را قبول ندارند! خود امروز تلاش نمی کنند و فردا را بهانه می کنند اما آیا خواهند بود؟ و من در ازدحام بودنهایم نفسم را حبس کرده ام تا نفس کشیدن را بفهمم! و تمامی ما وجودمان را کی باور می کنیم؟ ما کی زیستن را از سر می گیریم تا شاید تجربیاتمان را نیز دخیل کنیم؟ فردا روز دیگری است، می دانم من به تو سلام خواهم کرد و دست تو را برای روشنایی خواهم گرفت می خواهم پنجره ای برایت بسازم تا با آن به درونم بتابی ، یک پنجره اما بزرگ می خواهم پنجره ای باشد که نورت را تا تمامی من انعکاس دهد من پر از نور تو می شوم ، می دانم این تنها کاری است که در برابر دری که برای قدم گاه هایم ساخته ای می توانم انجام دهم .................................. اما من فقط می توانم با لبخندی گرم جواب سلامت را بدهم! ولی باور کن همان را از ته دل می گویم! من امشب تا صبح دعا خواهم کرد که فردا این دیوار را بشکنم تا به دری که برایم گشوده ای برسم می دانم همان سلام گرم این دیوار ترست را فرو می ریزد! دعا می کنم .....................تو نیز به خداوند امیدوار بمان 
| Design By : Night Skin |
وقتي كه ذهنم سرشار است وقتي كه ذهنم تهي است و وقتي كه نمي توانم كاغذي را سياه كنم اينجا قدم مي گذارم
LinkDump
